van Heutsz in Uruzgan
Laatst aangepast op maandag, 06 juli 2009 13:08 Geschreven door Stef Sannen maandag, 06 juli 2009 10:43
De Charlie Compagnie van 12 Infanterie Bataljon, Regiment van Heutsz,
is sedert april 2009 operationeel in Uruzgan.
Het navolgende verslag beschrijft "een dag uit het leven van een van Heutszer".
************************************************************************************************************************************************
De titel:
Slechts één plak kaas op kamp Mirwais.
Zo'n dertig kilometer noordelijk van Kamp Holland ligt de basis Mirwais.
De mannen en vrouwen leven er op rantsoenen, kunnen nauwelijks douchen en hebben geen internet.
Maar ondanks alle beperkingen 'is het een prachtige basis'. DOOR JORIS POLMAN. Bron: Spits
CHORA Forward Operating Base Mirwais, home of the The Red Devils, ligt aan de
rand van de plaats waar in juni 2007 de Slag om Chora plaatsvond. Zeker 250
mensen lieten daarbij het leven, onder wie tientallen burgers. Er is vrijwel
niets meer dat herinnert aan de veldslag. Wie nu door Chora loopt ziet groene
amandelbomen, bloeiende graangewassen en spelende kinderen.
Maar schijn bedriegt. Enige dagen geleden nog joegen vermoedelijk aan de
Taliban gelieerde strijders dertien kogels door het lichaam van een Afghaanse
jongeman die samenwerkte met de Nederlandse soldaten. Daarna is zijn lichaam in
een regio nabij Chora opgehangen aan een hoge boom. Een boodschap aan de
bevolking waarover geen misverstanden kunnen bestaan.
Onderhuids groeit daarover de frustratie bij de jongens van The Red Devils, dat
onderdeel is van het Regiment Van Heutsz uit Schaarsbergen. Gedurende hun
verblijf van inmiddels al weer ruim twee maanden is de Taliban ieder direct
gevecht uit de weg gegaan. In plaats daarvan beperken de Talibanstrijders, door
de Nederlandse soldaten insurgents genoemd, zich tot het plaatsen van IED's
(improvised explosive devices, in de volksmond beter bekend als bermbommen) en
het uitoefenen van een schrikbewind onder de lokale bevolking.
Toch boeken The Red Devils in samenwerking met opbouwende eenheden bescheiden
successen in het gebied dat zo'n 35 kilometer ten noorden van Kamp Holland
ligt. Chora is relatief veilig, vertelt kapitein Jeroen. ,,Het gaat hier om
drie dingen: aanwezig zijn, aanwezig zijn en aanwezig zijn." Tijdens een
voetpatrouille door Chora valt inderdaad op hoe ontspannen de Nederlandse
soldaten zijn. Het is duidelijk dat ze zich op bekend terrein begeven. En ook
de bevolking groet vriendelijk en kinderen rennen lachend op de soldaten af.
Op nog geen kilometer zuidelijk van Chora ligt de Baluchivallei. IED-Country,
noemen The Red Devils die. Het wemelt er van de opstandelingen. Tot zijn
frustratie moet Kapitein Jeroen bekennen dat de Afghaanse politieposten in de
vallei nu nog wel eens onder vuur liggen en de valleibewoners gebukt gaan onder
terreur van de Taliban. Kapitein Jeroen: ,,Als we zouden willen, zouden we die
vallei zo schoonvegen. Maar dat heeft weinig zin als we niet de middelen en de
manschappen hebben om ook in die vallei te blijven. Binnen een week zouden de
insurgents dan weer terug zijn."
Schaarste
Ondertussen proberen The Red Devils er het beste van te maken op Mirwais. Het
kampje is bedoeld om ongeveer zestig mensen onder te brengen. Inmiddels zitten
er ruim 140. Het water is daarom gerantsoeneerd, douchen kan een keer in de
drie dagen en dan slechts twee minuten. De soldaten eten rantsoenen, verse
producten zijn schaars. Op de koelkast hangt de mededeling dat iedereen recht
heeft op slechts één plak kaas, één pakje fruitsap en een blikje fris per dag.
Ondertussen sluipt de temperatuur naar 40-plus graden Celsius en is de lucht
ijl omdat het kamp ongeveer zestienhonderd meter boven de zeespiegel ligt.
Toch is het leven er goed uit te houden, zegt sergeant-majoor Frank, door zijn
manschappen liefkozend 'Moeder' genoemd. ,,Het is een prachtige basis. Het
enige dat de jongens echt missen is een internetverbinding. Ze mogen wel een
keer in de week naar huis bellen via een satelliettelefoon, maar die verbinding
is slecht. Goede communicatiemogelijkheden met het thuisfront zou het voor
iedereen makkelijker maken."
Bij een kleine basis horen nog meer kleine ongemakken, zoals het Chora-virus.
Deze buikgriep slaat zo nu en dan toe. De symptomen: vreselijke buikkrampen,
braken en diarree. 'Moeder' waarschuwt er iedere nieuwe bezoeker opnieuw voor.
Dat kan niet voorkomen dat hij zelf een dag later gestrekt gaat. Vier zakken
met een speciaal infuus zijn nodig om hem weer op de been te krijgen.
Een paar kilo's lichter en nog enigszins wiebelend op zijn benen loopt hij 24
uur later weer over het kamp. Franks mannen bereiden zich voor op een
quala-search. Ze beschikken over aanwijzingen dat in die vervallen woning
mogelijk wapens en explosieven zijn opgeslagen. Twee dagen later, als de
operatie is beëindigd, zal blijken dat de quala toch leeg staat. Het goede
nieuws is dat alle Red Devils die meewerkten aan deze operatie zonder
kleerscheuren weer op de basis zijn terug gekeerd. Waar 'Moeder' ongetwijfeld
weer klaarstond om zijn jongens op te vangen.
***********************************************************************************************************************************************
Naschrift van de Benteng Redactie:
wij wensen onze Sobats in Uruzgan alle sterkte en krijgmansgeluk toe.
Het moet......dus het kan.
Doe je werk, let op je buddy en keer heelhuids terug.
